Yapay Zekâ Tüzüğü Art. 4'e göre yapay zekâ yetkinliği: Digital Omnibus sonrasında neler geçerli

Yapay Zekâ Tüzüğü'nün (KI-Verordnung) 4. maddesi 2 Şubat 2025'ten bu yana geçerli. İlk halinde yapay zekâ sistemlerinin sağlayıcıları ve uygulayıcıları, personelinin ve kendi adlarına yapay zekâ sistemleriyle çalışan diğer kişilerin yeterli düzeyde yapay zekâ yetkinliğine sahip olmasını “ellerinden geldiğince sağlamak” için önlem almak zorundaydı. Bunun üzerine birçok şirket eğitimler düzenledi veya sohbet robotları ve çeviri programlarının kullanımı için kurallar koydu.

(AB) 2026/1744 sayılı Tüzük neyi değiştirdi

AB, yapay zekâya ilişkin Digital Omnibus ile, yani (AB) 2026/1744 sayılı Tüzük ile 4. maddeyi yeniden düzenledi. Değişiklik 27 Temmuz 2026'dan bu yana geçerli. Sağlayıcılar ve uygulayıcılar artık personelinin ve ilgili diğer kişilerin yapay zekâ yetkinliğini desteklemek için önlem alıyor. Metinde, bu yükümlülüğün herhangi bir kişi için belirli bir yapay zekâ yetkinliği düzeyini sağlama zorunluluğu getirmediği açıkça belirtiliyor. Komisyon ve üye devletlerin şirketlere, özellikle küçük ve orta ölçekli olanlara, bu konuda destek olması öngörülüyor. Komisyon bunun için uygulama örnekleri yayımlıyor.

Aynı Omnibus, yüksek riskli yapay zekâ için uygulamanın başlangıç tarihini de erteledi: Ek III'teki sistemler için 2 Aralık 2027'ye, Ek I'deki sistemler için 2 Ağustos 2028'e.

Neler değişmeden kalıyor

Yükümlülüğün kendisi devam ediyor, başlangıç tarihi hâlâ 2 Şubat 2025. Önlemlerin çalışanların teknik bilgisine, deneyimine ve eğitimine ve kullanım bağlamına uygun olması gerekiyor. Tüzük bir sertifika veya belirli bir eğitim biçimi öngörmüyor; kurum içi bilgilendirmeler de dış kurslar kadar mümkün. Federal Şebeke Ajansı (Bundesnetzagentur), önlemlerin her zaman kanıtlanabilmesi için belgelenmesini öneriyor. Art. 99'daki idari para cezası hükümlerinde Art. 4 yer almıyor.

Bunun işletmeler için anlamı

2025'ten bu yana eğitim ve kurallar getirmiş olanların hiçbir şeyi geri alması gerekmiyor. Yeni ifade, her bir kişi için belirli bir bilgi düzeyini kanıtlama baskısını ortadan kaldırıyor. Ancak yapay zekâ sistemleri kullanan bir işletme hiçbir şey yapmadan duramaz.

Küçük bir işletme için bu kısa, yazılı bir kural olabilir: hangi yapay zekâ araçlarına izin verildiği, hangi verilerin girilmemesi gerektiği (örneğin müşterilerin veya çalışanların kişisel verileri) ve sorularda kimin yardımcı olacağı. Buna ek olarak, bu araçları günlük işinde kullanan herkes için bir bilgilendirme yapılır ve tarih ile katılımcılar basit bir listeye kaydedilir.